17 Mayıs 2015 Pazar

Yazık....




Son zamanlarda bazı capsler çıkmış özel hayatımla ilgili. İlk başta sinir oldum, sonra çok güldük.
İnsanlar da gülmüşler, dedim ki, varsın yanlış bilsinler, gülüyorlar ya işte!... Çocukcağızın fotograflarının altına Gülçin'in kocası, grubu bunun için bırakmış, yok ya kocası değil sevgilisi yazmışlar. Anlamıyor da çeviriyoruz falan... Tamam, ama şimdi ilk baştaki sinirimin vurdumduymazlığa geçiş yaptığı yerden uzaktayım. Artık yazmayın. Artık gülmeyeceğim. Çünkü bugün benim için yeterince üzgün bir gündü. Belki bizim kültürümüzde uzun mesafe, uzun zamanlar aşkın yanında önemsiz şeyler. Ya da ben işte öyle kocaman yürekli bir kadınım, aslında tek taraflı olduğunu düşünmüyorum bunun, fakat pratikte ben yalnız hissettirilmeye, tutarsız romantizme dayanamıyorum. Ne yazık ki...

2 yorum :

  1. Bizim kulturumuzde mi bilmem ama bence sevince mesafeler anlamsizlasir..ve sen koca yurekli bi kadinsin tarafindan sevildigi icin sansli oleg...ama oleg gibi birini sevmekte eminim zordur.arasan kusur bulamassin.kiskansan sinir hastasi olursun..ozlesen sevdigin adam çinde..gel desen gelemez gitsen desem biz sensiz napariz...bu ask bizim icin bile zor.

    YanıtlaSil
  2. Bizim kulturumuzde mi bilmem ama bence sevince mesafeler anlamsizlasir..ve sen koca yurekli bi kadinsin tarafindan sevildigi icin sansli oleg...ama oleg gibi birini sevmekte eminim zordur.arasan kusur bulamassin.kiskansan sinir hastasi olursun..ozlesen sevdigin adam çinde..gel desen gelemez gitsen desem biz sensiz napariz...bu ask bizim icin bile zor.

    YanıtlaSil